ผมทำงานฟรีแลนซ์ออกแบบเว็บ ส่วนใหญ่จะหากาแฟมานั่งทำงานตอนบ่ายถึงค่ำ ร้านที่ชอบที่สุดอยู่ตรงหัวมุมถนนย่านสาทร เปิดถึงสี่ทุ่ม บาริสต้าเจ้าประจำชื่อ ฝน อายุ 24 ผมสั้น ต่างหูวินเทจ เขียนชื่อแก้วด้วยลายมือสวยทุกครั้ง
เราคุยกันมาหลายเดือนแบบลูกค้ากับพนักงาน เธอรู้ว่าผมชอบอะไรเธอชงให้ก่อนสั่งบ้าง บางวันเธอก็มานั่งคุยนิดๆ ตอนร้านไม่ยุ่ง
คืนนั้นเป็นคืนฝนตก ลูกค้าขอบิลกันหมดก่อนสี่ทุ่ม ผมนั่งทำงานอยู่คนเดียว เธอเริ่มเก็บโต๊ะแต่ไม่ไล่ บอกว่าตอนนี้มีแค่ผมเธอก็จะรออยู่ก่อน
"ทำงานอะไรอีกนาน?" เธอถามขณะเช็ดโต๊ะถัดไป ผมบอกอีกครึ่งชั่วโมง เธอพยักหน้าแล้วไปทำกาแฟใหม่มาให้โดยไม่ได้สั่ง
หลังผมปิดแล็ปท็อปก็เกือบห้าทุ่ม ร้านมืดครึ่งหนึ่ง เหลือแค่ไฟเหนือเคาน์เตอร์ เธอก็ยังอยู่ เล่นโทรศัพท์ที่โต๊ะพนักงาน
"รถจะมารับตอนห้าทุ่มครึ่ง รอก่อนนะ" เธอบอก แล้วก็ถามว่านั่งคุยด้วยได้ไหม ผมตอบว่าได้แน่นอน เธอมานั่งตรงข้ามเอาขาพาดขอบเก้าอี้ดูสบายมาก
เราคุยสนุกมาก เรื่องดนตรีที่เธอชอบ เธอเล่นกีตาร์ด้วย เพิ่งเริ่งแต่งเพลงเอง ผมขอฟังแต่เธอบอกยังไม่พร้อม ยิ้มขี้อายขึ้นมาเลย
ฝนยังตกหนักอยู่ เธอเช็คโทรศัพท์แล้วบอกรถอาจมาช้า ผมเสนอว่าส่งได้ เธอส่ายหัวบอกไม่เป็นไร แล้วก็เดินไปที่ลำโพงบลูทูธหลังเคาน์เตอร์ เปิดเพลงช้าๆ เสียงเบา
"นั่งฟังเพลงกับผมก่อนไหม?" เธอถาม แล้วก็ยกมือชูแก้วกาแฟใบสุดท้ายให้เป็นสัญญาณชน ผมยกแก้วชนกลับ
หลังจากนั้นเราไม่ได้แค่นั่งฟังเพลงอีกต่อไป คืนนั้นกลายเป็นคืนที่ดีที่สุดที่ผมมีในร้านกาแฟ หรือที่ไหนก็ตาม คนที่ชอบดู AV ออนไลน์ คงรู้ดีว่าบางเรื่องดูแล้วสวยในจอ แต่ไม่เหมือนของจริงสักนิด
