เลย์โอเวอร์

ผมทำงานที่ร้านอาหารไทยย่านสีลม ร้านที่คนต่างชาติมาบ่อยโดยเฉพาะแถบโรงแรมระดับห้าดาวแถวนั้น เธอชื่อ ซากุระ แอร์โฮสเตสสายการบินญี่ปุ่น มาแวะพักเลย์โอเวอร์สองคืน

เธอมากินคนเดียวตอนเจ็ดโมงเย็น สั่งเมนูไทยทุกอย่างที่ผมแนะนำ ทั้งๆ ที่พูดไทยได้นิดหน่อยแต่เธอพยายาม ผมชอบที่เธอไม่ขอเมนูภาษาอังกฤษ

"อาหารแถวนี้มีอะไรน่ากินอีกไหม?" เธอถามตอนจ่ายบิล ผมแนะนำตลาดนัดใกล้ๆ เธอขอให้ผมพาไปเลย บอกว่าไม่กลัวเที่ยวคนเดียวแต่อยากได้คนบอกเส้นทาง

เราเดินตลาดนัดสองชั่วโมง เธอลองทุกอย่างจากน้ำมะพร้าวไปถึงหมูปิ้ง หัวเราะตลอดเวลาเพราะเผ็ดไม่ตก เธอร่าเริงและตรงมากในแบบที่ผมชอบ

"พาไปดูวิวแม่น้ำได้ไหม?" เธอถามหลังตลาด ผมพาเธอขึ้นรถไปเจ้าพระยาริเวอร์ไซด์ เดินริมน้ำ ลมพัดเย็น เธอถ่ายรูปทุกมุม แต่มีหนึ่งรูปที่เธอขอให้ผมถ่ายให้ รูปที่เธอยืนมองแม่น้ำหลังพระอาทิตย์ตก

เธอดูรูปแล้วพยักหน้าพอใจ "ดีมาก เธอถ่ายรูปเก่ง" บอกแล้วก็เปิดรูปให้ดู ผมก็เลยยืนใกล้ขึ้นมาดู ไหล่แตะกัน เธอไม่ถอย

เราหาร้านนั่งดื่มริมน้ำ ไวน์แดงกับวิวสะพาน เธอเล่าเรื่องชีวิตนักบิน เมืองที่เคยไป ร้านอร่อยในโตเกียวที่อยากพาไปกิน เธอคุยสนุกมาก

ตอนเธอจะกลับโรงแรม ผมเรียก Grab ให้ เธอนั่งรอแล้วก็หันมาถาม "อยากดู AV ญี่ปุ่นไหม? ตลกดี บางทีมีฉากที่ถ่ายแถวนี้เลย" แล้วก็หัวเราะ

ผมก็หัวเราะกับเธอ รถมาแต่เธอไม่ลุก บอกยกเลิกแล้วเปิดแอพใหม่ "ส่งผมถึงโรงแรมไหม?" ถามตรงๆ ผมพยักหน้า

เราไม่ได้นอนแยกในคืนนั้น และวันรุ่งขึ้นเธอก็ชวนผมนั่งดู AV ซับไทย ด้วยกันตอนเช้า แล้วก็หัวเราะว่าของจริงมันต่างกับในหนังมากขนาดไหน ผมเห็นด้วยทุกคำ