เรื่องเสียวโรแมนติก

ผมไปนั่งบาร์เดิมทุกวันศุกร์ตั้งแต่สองเดือนก่อน บาร์เล็กๆ ย่านทองหล่อ ไม่หรูหรา แต่มีนักร้องสาวที่ร้องดีมาก เสียงเธอชื่อ มาย อายุ 25 ปี เสียงทุ้มนุ่มผิดกับรูปหน้าที่ดูไม่เกิน 22

ผมนั่งตรงมุมซ้ายสุดทุกครั้ง ดื่มเบียร์ฟังเพลง บางคืนเธอจับตามองผมนิดๆ ตอนร้องเพลงช้า แต่ไม่เคยชัวร์ว่าคิดไปเองหรือเปล่า

คืนวันเสาร์นั้นบาร์ไม่ค่อยมีคน ฝนตกเลยทำให้คนออกมาน้อย เธอร้องสามเซ็ตเสร็จตอนเที่ยงคืนครึ่ง คนส่วนใหญ่ทยอยกลับ เหลือแค่ผมกับโต๊ะสุดท้ายอีกสองสาม

"เฮ้ คนนั่งมุมซ้าย" เธอพูดใส่ไมค์แล้วหัวเราะ "คุณมาทุกอาทิตย์เลยนะ สั่งดริงค์ให้ฉันได้แล้วล่ะ"

ผมยกมือสั่งให้บาร์เทนเดอร์ส่งให้เธอหนึ่งแก้ว เธอพยักหน้าขอบคุณ แล้วก็ร้องต่อเพลงสุดท้ายของคืน Slow version ของเพลงเก่าที่ผมชอบมากด้วย

หลังจากโต๊ะสุดท้ายจ่ายเงินกลับไป ผมกำลังจะลุกเธอก็เดินมาทางผมก่อน ถือแก้วเบียร์ที่ผมส่งไปอยู่ในมือ นั่งลงตรงข้าม

"ขอบคุณนะ" เธอพูด "ที่จริงชอบคอนเนคชั่นกับคนในห้องตอนร้องเพลง แต่ส่วนใหญ่คนไม่ค่อยสนใจก็เลยชอบมองคนที่นั่งฟังจริงๆ"

เราคุยกันนานมาก เรื่องดนตรี เรื่องชีวิต เรื่องบาร์นี้ที่เธอร้องมาเกือบสองปี บาร์เทนเดอร์เก็บโต๊ะไปเงียบๆ จนเหลือแค่เราสองคนกับไฟสลัวๆ

เธอชวนผมไปนั่งท้ายเวที ที่ตรงนั้นมีโซฟาเก่าและกีตาร์อะคูสติกพิงผนัง เธอหยิบขึ้นมาดีดเบาๆ ร้องเพลงช้าให้ผมฟังแค่คนเดียว เสียงในระยะใกล้มันต่างจากในไมค์มาก อบอุ่นกว่า ใกล้กว่า

ความที่เราอยู่ใกล้กัน ไหล่แตะไหล่ เสียงเพลงค่อยๆ เงียบลงจนเธอวางกีตาร์ลง สายตาเจอกันในที่แสงน้อย และทุกอย่างก็เป็นธรรมชาติมาก

ผมไม่รู้จะเรียกอะไรดีกับสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้น แต่มันดีมากในแบบที่ไม่ต้องการคำอธิบาย สำหรับคนที่อยากระลึกถึงภาพแบบนั้นอีก มักจะลองค้นหา คลิปหลุด แต่ผมว่าความทรงจำที่แท้จริงนั้นดีกว่าสิ่งที่หน้าจอให้ได้เสมอ

เที่ยวบินดีเลย์สี่ชั่วโมงทำให้ผมมาถึงโรงแรมตอนตีสอง ล็อบบี้เงียบสงัด ใครหลายคนหลับอยู่ในโซฟา ผมลากกระเป๋าเดินเข้าไปที่เคาน์เตอร์

เธอชื่อ ณิชา ยืนอยู่คนเดียวในชุดพนักงานสีกรมท่า ผมยาวเกล้าเป็นมวย สวมแว่นขอบบางที่ทำให้ดูฉลาดและน่ารักพร้อมกัน รอยยิ้มเธอสดใสมากสำหรับตีสองของวันเสาร์

"ยินดีต้อนรับค่ะ เหนื่อยมากเลยนะคะ เที่ยวบินดีเลย์ใช่ไหมคะ?" เธอถามก่อนที่ผมจะพูดอะไร คงอ่านสีหน้าออก

ระหว่างที่เธอเช็คอินให้ผมเราก็คุยกันเรื่องเที่ยวบิน เรื่องสนามบิน เรื่องไหนๆ ที่ผ่านมาในวันนั้น เธอฟังแล้วก็คอมเมนต์ด้วยอารมณ์ขัน ทำให้ความเครียดสลายไปงงๆ

"ห้องที่จองไว้เป็นธรรมดาค่ะ แต่เราอัพเกรดให้ฟรีนะคะ เพราะเที่ยวบินดีเลย์" เธอยื่นคีย์การ์ดให้ "ชั้น 18 วิวดี และมีบาธทับอ่างด้วยค่ะ"

ผมขอบคุณจริงๆ ขึ้นลิฟต์ไปห้อง แต่พอถึงก็พบว่าแอร์เสียงดังมาก เลยโทรลงไปหาเธอ เธอบอกจะขึ้นมาดูเอง

เธอมาพร้อมช่างซ่อม แต่ช่างส่ายหัวบอกต้องรอวันพรุ่ง เธอขอโทษผมแล้วเปิดแท็บเล็ตหาห้องว่างอื่น สักพักก็บอกว่ามีห้องว่างชั้นเดียวกัน แต่เป็นห้องเล็กกว่า

"หรือถ้าไม่เดือดร้อน ลองนั่งพักที่ลาวนจ์ชั้น 18 ก่อนได้นะคะ วิวสวยตอนตี สาม" เธอเสนอ "ผมว่าชิลกว่าห้องเล็กด้วย"

เราขึ้นไปที่ลาวนจ์ด้วยกัน เธอมีกุญแจเข้า ห้องรับแขกชั้น 18 มีหน้าต่างกระจกใหญ่มองเห็นกรุงเทพยามตีสามสวยมาก แสงไฟเมืองสะท้อนเมฆต่ำๆ

เธอนั่งคุยกับผมต่อจนเกือบตีสี่ บอกว่าเวรเธอหมดตีห้า แล้วมันก็เกิดขึ้นเอง ช่วงที่เรานั่งใกล้กันดูวิว ไหล่แตะไหล่ เธอพิงพนักพิงเก้าอี้แล้วหันมามองผม และผมก็หันไปมองเธอพอดี

คืนนั้นสอนให้รู้ว่าเที่ยวบินดีเลย์ไม่ได้แย่เสมอไป บางทีมันพาไปเจอสิ่งที่ดีกว่า ผมนึกถึงเธอทุกครั้งที่เปิด คลิปเย็ด ออนไลน์ แต่ไม่มีอะไรเทียบกับความรู้สึกจริงในคืนนั้น

ผมทำงานที่ร้านอาหารไทยย่านสีลม ร้านที่คนต่างชาติมาบ่อยโดยเฉพาะแถบโรงแรมระดับห้าดาวแถวนั้น เธอชื่อ ซากุระ แอร์โฮสเตสสายการบินญี่ปุ่น มาแวะพักเลย์โอเวอร์สองคืน

เธอมากินคนเดียวตอนเจ็ดโมงเย็น สั่งเมนูไทยทุกอย่างที่ผมแนะนำ ทั้งๆ ที่พูดไทยได้นิดหน่อยแต่เธอพยายาม ผมชอบที่เธอไม่ขอเมนูภาษาอังกฤษ

"อาหารแถวนี้มีอะไรน่ากินอีกไหม?" เธอถามตอนจ่ายบิล ผมแนะนำตลาดนัดใกล้ๆ เธอขอให้ผมพาไปเลย บอกว่าไม่กลัวเที่ยวคนเดียวแต่อยากได้คนบอกเส้นทาง

เราเดินตลาดนัดสองชั่วโมง เธอลองทุกอย่างจากน้ำมะพร้าวไปถึงหมูปิ้ง หัวเราะตลอดเวลาเพราะเผ็ดไม่ตก เธอร่าเริงและตรงมากในแบบที่ผมชอบ

"พาไปดูวิวแม่น้ำได้ไหม?" เธอถามหลังตลาด ผมพาเธอขึ้นรถไปเจ้าพระยาริเวอร์ไซด์ เดินริมน้ำ ลมพัดเย็น เธอถ่ายรูปทุกมุม แต่มีหนึ่งรูปที่เธอขอให้ผมถ่ายให้ รูปที่เธอยืนมองแม่น้ำหลังพระอาทิตย์ตก

เธอดูรูปแล้วพยักหน้าพอใจ "ดีมาก เธอถ่ายรูปเก่ง" บอกแล้วก็เปิดรูปให้ดู ผมก็เลยยืนใกล้ขึ้นมาดู ไหล่แตะกัน เธอไม่ถอย

เราหาร้านนั่งดื่มริมน้ำ ไวน์แดงกับวิวสะพาน เธอเล่าเรื่องชีวิตนักบิน เมืองที่เคยไป ร้านอร่อยในโตเกียวที่อยากพาไปกิน เธอคุยสนุกมาก

ตอนเธอจะกลับโรงแรม ผมเรียก Grab ให้ เธอนั่งรอแล้วก็หันมาถาม "อยากดู AV ญี่ปุ่นไหม? ตลกดี บางทีมีฉากที่ถ่ายแถวนี้เลย" แล้วก็หัวเราะ

ผมก็หัวเราะกับเธอ รถมาแต่เธอไม่ลุก บอกยกเลิกแล้วเปิดแอพใหม่ "ส่งผมถึงโรงแรมไหม?" ถามตรงๆ ผมพยักหน้า

เราไม่ได้นอนแยกในคืนนั้น และวันรุ่งขึ้นเธอก็ชวนผมนั่งดู AV ซับไทย ด้วยกันตอนเช้า แล้วก็หัวเราะว่าของจริงมันต่างกับในหนังมากขนาดไหน ผมเห็นด้วยทุกคำ

ผมทำงานฟรีแลนซ์ออกแบบเว็บ ส่วนใหญ่จะหากาแฟมานั่งทำงานตอนบ่ายถึงค่ำ ร้านที่ชอบที่สุดอยู่ตรงหัวมุมถนนย่านสาทร เปิดถึงสี่ทุ่ม บาริสต้าเจ้าประจำชื่อ ฝน อายุ 24 ผมสั้น ต่างหูวินเทจ เขียนชื่อแก้วด้วยลายมือสวยทุกครั้ง

เราคุยกันมาหลายเดือนแบบลูกค้ากับพนักงาน เธอรู้ว่าผมชอบอะไรเธอชงให้ก่อนสั่งบ้าง บางวันเธอก็มานั่งคุยนิดๆ ตอนร้านไม่ยุ่ง

คืนนั้นเป็นคืนฝนตก ลูกค้าขอบิลกันหมดก่อนสี่ทุ่ม ผมนั่งทำงานอยู่คนเดียว เธอเริ่มเก็บโต๊ะแต่ไม่ไล่ บอกว่าตอนนี้มีแค่ผมเธอก็จะรออยู่ก่อน

"ทำงานอะไรอีกนาน?" เธอถามขณะเช็ดโต๊ะถัดไป ผมบอกอีกครึ่งชั่วโมง เธอพยักหน้าแล้วไปทำกาแฟใหม่มาให้โดยไม่ได้สั่ง

หลังผมปิดแล็ปท็อปก็เกือบห้าทุ่ม ร้านมืดครึ่งหนึ่ง เหลือแค่ไฟเหนือเคาน์เตอร์ เธอก็ยังอยู่ เล่นโทรศัพท์ที่โต๊ะพนักงาน

"รถจะมารับตอนห้าทุ่มครึ่ง รอก่อนนะ" เธอบอก แล้วก็ถามว่านั่งคุยด้วยได้ไหม ผมตอบว่าได้แน่นอน เธอมานั่งตรงข้ามเอาขาพาดขอบเก้าอี้ดูสบายมาก

เราคุยสนุกมาก เรื่องดนตรีที่เธอชอบ เธอเล่นกีตาร์ด้วย เพิ่งเริ่งแต่งเพลงเอง ผมขอฟังแต่เธอบอกยังไม่พร้อม ยิ้มขี้อายขึ้นมาเลย

ฝนยังตกหนักอยู่ เธอเช็คโทรศัพท์แล้วบอกรถอาจมาช้า ผมเสนอว่าส่งได้ เธอส่ายหัวบอกไม่เป็นไร แล้วก็เดินไปที่ลำโพงบลูทูธหลังเคาน์เตอร์ เปิดเพลงช้าๆ เสียงเบา

"นั่งฟังเพลงกับผมก่อนไหม?" เธอถาม แล้วก็ยกมือชูแก้วกาแฟใบสุดท้ายให้เป็นสัญญาณชน ผมยกแก้วชนกลับ

หลังจากนั้นเราไม่ได้แค่นั่งฟังเพลงอีกต่อไป คืนนั้นกลายเป็นคืนที่ดีที่สุดที่ผมมีในร้านกาแฟ หรือที่ไหนก็ตาม คนที่ชอบดู AV ออนไลน์ คงรู้ดีว่าบางเรื่องดูแล้วสวยในจอ แต่ไม่เหมือนของจริงสักนิด

ผมกำลังหาคอนโดใหม่ย่านสุขุมวิท เอเจนต์ที่บริษัทส่งมาดูแลลิสต์ชื่อ อ้อม อายุ 28 ทำงานนายหน้าอสังหามาสี่ปี แต่งกายสมาร์ท ผมตัดสั้นเรียบ สวมผ้าพันคอสีครีม ดูตั้งใจในงานของเธอมากจนน่าประทับใจ

เราดูห้องกันมาสามวันหยุดแล้ว วันนั้นเธอนัดดูสองห้องสุดท้ายตอนบ่ายสองที่ตึกใหม่แถวทองหล่อ ห้องแรกผมไม่ชอบเรื่องวิว ห้องที่สองเพิ่งรีโนเวทใหม่แต่ราคาเกินงบ

"มีอีกห้องหนึ่ง เพิ่งขึ้นลิสต์วานนี้ ยังไม่ได้อัპเดทในระบบ" เธอบอก แล้วพาขึ้นชั้น 21 ห้องท้ายสุดของตึก

ห้องนั้นว่างเปล่า ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ แต่หน้าต่างใหญ่มากสองด้าน วิวเห็นได้ทั้งวัดสามองค์และตึกสมัยใหม่ในเวลาเดียวกัน พระอาทิตย์กำลังจะตกพอดี

"วิวสวยมากเลย" ผมพูด เธอยืนข้างๆ ผมมองด้วยกัน ในแสงสีทองเธอดูต่างออกไป

เราคุยกันเรื่องห้องนี้จนลืมเวลา เธอบอกข้อดีข้อเสียต่างๆ ผมถามคำถามที่อยากรู้ แต่สักพักเราก็หยุดคุยเรื่องห้องแล้วเริ่มคุยเรื่องอื่น เรื่องชีวิต เรื่องชอบอะไร

"ปกติไม่คุยกับลูกค้านานขนาดนี้นะ" เธอพูดแล้วหัวเราะ ผมบอกว่าเสียดาย เธอหันมามองผมตรงๆ ในแสงเกือบมืดของชั่วโมงหลังพระอาทิตย์ตก

ผมไม่ซื้อห้องนั้นเพราะราคายังเกินงบ แต่ผมกลับมาที่ตึกนั้นอีกครั้งในสัปดาห์ถัดมา ไม่ใช่เพื่อดูห้อง แต่เพื่อพบเธอ คนที่ชอบ หนังav คงรู้ว่าบางเรื่องมันดูไม่ได้ในจอ ต้องสัมผัสเอง

ผมวางแผนสักที่แขนขวามานานสองปี ก่อนตัดสินใจไปหาช่างสักที่แนะนำในไอจี เธอชื่อ เฟิร์น อายุ 27 สตูดิโอส่วนตัวย่านอารีย์ รูปงานในพอร์ตสวยมาก

เราคุยกันเรื่องดีไซน์นาน เธอวาดร่างให้ดูสามแบบก่อนเลือก ผมชอบที่เธออธิบายแต่ละเส้นว่าทำไมถึงวางตรงนั้น เธอมองงานเหมือนศิลปิน ไม่ใช่แค่ช่าง

เซสชั่นแรกสักโครงร่างใหญ่ สอง สาม สี่ ค่อยๆ เพิ่มรายละเอียด เราคุยกันทุกครั้งที่มา เธอจำเรื่องที่ผมเล่าได้ทุกอย่าง ผมก็จำเรื่องของเธอทุกอย่างเหมือนกัน

เซสชั่นสุดท้ายที่ห้าเป็นการเพิ่มเฉดสีและเส้นริ้วสุดท้าย เธอนัดผมตอนหกโมงเย็น บอกว่าจัดไว้เป็นเคสสุดท้ายของวันเพราะต้องละเอียด

เธอทำงานสามชั่วโมง ผมนอนเฉยๆ มองเพดานฟังเพลงของเธอที่เปิดจากลำโพงเล็ก เพลงเก่าๆ เสียงเธอฮัมตามเบาๆ บางที

ตอนเธอบอกว่าเสร็จแล้ว เธอเปิดไฟสว่างขึ้นมาให้ผมดูในกระจก รอยสักสวยมากจริงๆ ผมบอกขอบคุณ เธอยิ้มแล้วเค้าอุปกรณ์เก็บ

"ห้าเซสชั่น" เธอพูดแล้วนั่งลงข้างๆ "รู้จักกันมาหลายเดือนแล้ว แปลกที่คิดว่าจะไม่ได้เจอกันแบบนี้อีก"

ผมก็คิดเหมือนกัน บอกไปตรงๆ เธอหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า "แล้วถ้าอยากให้มีเซสชั่นที่หกล่ะ?"

ผมรู้ว่าเธอไม่ได้พูดถึงรอยสัก เซสชั่นที่หกในคืนนั้นไม่เกี่ยวกับเข็มหรือหมึกเลย สำหรับใครที่ตามหา คลิปxxx ผมบอกได้ว่าชีวิตจริงมีเรื่องสวยกว่าในหน้าจอเสมอถ้าหาเจอ

เพื่อนพาไปบาร์บิลเลียดย่านเอกมัยตอนสามทุ่ม บารที่มีโต๊ะสิบสองโต๊ะ แสงสลัว เพลงไม่ดังเกินไป ผมไม่ค่อยเล่นบิลเลียดเลยนั่งดูเพื่อนแข่งก่อน

ตาข้างโต๊ะผม มีสาวคนนึงเล่นอยู่คนเดียว เธอชื่อ เบล อายุ 24 ผมยาวมัดหางม้า ใส่เสื้อขาวแขนยาวและยีนส์สีเข้ม เล่นเก่งมากสังเกตได้ตั้งแต่ท่ายิง ไหล่ตรง ก้องNaturally เจาะลูกเป้าทุกทีแทบไม่พลาด

"เล่นด้วยได้ไหม?" ผมเดินไปถามเธอตรงๆ เธอมองผมประเมินสักพัก แล้วก็พยักหน้า "ไม่เก่งนะอย่าน้อยใจ"

ผมแพ้ทุกเกม เธอตีได้แม่นมาก แต่เธอก็แนะนำด้วย บอกว่ายืนแบบนี้ จับไม้แบบนี้ เวลาเธอมาสาธิตให้ดูก็ยืนข้างๆ เอามือจับไม้เดียวกับผม เธอไม่ระวังระยะเลยมาใกล้มากทุกครั้ง

"ท่านี้ดีกว่า เห็นไหม?" เธอปล่อยมือแล้วผมก็ยิงตามท่าที่เธอสอน ลูกเข้า เธอปรบมือเบาๆ ผมดีใจเกินเหตุสำหรับแค่ลูกบิลเลียดลูกเดียว

เราเล่นกันจนเพื่อนผมบอกจะกลับก่อน ผมบอกให้ไปเลย ยังไม่อยากไป เธอหัวเราะ "ยังเล่นต่อเหรอ?" ผมบอกว่าแพ้แล้วยังไม่ยอมแพ้

พอบาร์เริ่มเงียบลงตอนเกือบห้าทุ่ม เธอเก็บก้านไม้แล้วมาสั่งเครื่องดื่มที่บาร์ ผมก็ไปนั่งข้างๆ โดยอัตโนมัติ เราดื่มและคุยกันเรื่องที่เธอเล่นบิลเลียดมาได้ยังไง เธอหัดมาตั้งแต่มหาลัยเพราะหอพักใกล้บาร์

ก่อนบาร์ปิด เธอถามว่า "ขึ้นมาดูวิวข้างบนไหม? ดาดฟ้าที่นี่สวยนะ" ผมพยักหน้าทันที

บนดาดฟ้าลมพัดเย็น วิวออกไปเห็นถนนเอกมัยไฟกะพริบรถวิ่ง เธอเอนหลังบนราวแล้วมองผม "แพ้ทุกเกมแต่ยังอยู่" เธอพูดแล้วยิ้ม ผมยิ้มกลับ "เพราะแพ้แล้วได้อยู่คุยกับเธอ คุ้มกว่า"

คืนนั้นผมกลับบ้านตีสาม ไม่ได้คิดเรื่องชนะแพ้อีกต่อไป บางคนดู xhamster หาความตื่นเต้น แต่ผมได้มันมาจากโต๊ะบิลเลียดในคืนนั้นเอง