คืนนั้นอากาศร้อนอบอ้าวผิดปกติสำหรับเดือนมีนาคม ผมตัดสินใจลงมาว่ายน้ำที่สระชั้น 7 ของคอนโดตอนเกือบสี่ทุ่ม คิดว่าจะไม่มีใครเพราะเป็นเวลาดึก แต่พอเดินออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ก็เห็นเธออยู่ในน้ำคนเดียว
เธอชื่อ ปาล์ม ห้อง 712 อยู่ฝั่งตรงข้ามผม เราเคยเจอกันในลิฟต์บ้างแต่ไม่เคยคุยกันจริงจัง เธอทำงานเป็นนักออกแบบอินทีเรียร์อายุ 27 ปี ผิวสวยเนียน ผมยาวเปียกแฉะเกาะติดไหล่ และชุดว่ายน้ำสีดำที่ดูดีมากในแสงไฟสระ
"มาว่ายตอนดึกด้วยเหรอ?" เธอถามพร้อมยิ้ม ผมพยักหน้าแล้วลงน้ำไป น้ำเย็นสบาย ผมว่ายไปสองรอบก่อนจะหยุดพักที่ขอบสระฝั่งที่เธออยู่
เราคุยกันเรื่องงาน เรื่องคอนโด เรื่องร้านอาหารแถวนี้ที่ไหนอร่อยบ้าง น้ำเสียงเธอแผ่วเบาในความเงียบของคืนนั้น ฟังดูน่าฟังมาก สายตาเธอมีประกาย เวลาเธอหัวเราะเธอจะเอนหัวไปด้านข้างนิดหนึ่งน่ารักมาก
ไม่รู้ว่าเริ่มตอนไหน แต่ระยะห่างระหว่างเราในน้ำมันค่อยๆ แคบลงทุกที เธอเอาแขนพาดขอบสระข้างๆ ผม ผิวเธอชุ่มน้ำเย็น แต่แค่แตะนิดเดียวก็รู้สึกได้ถึงอุณหภูมิที่อยู่ใต้ผิวนั้น
"ร้อนจัง" เธอพูดแล้วดำน้ำไปก่อน ผมจมตามลงไป แล้วก็เจอกันอยู่ใต้น้ำ แสงสีฟ้าของสระทำให้เธอดูเหมือนนางฟ้าในพิภพใต้น้ำ เธอยิ้มก่อนว่ายขึ้น
เราขึ้นมานั่งที่ขอบสระ ผมเช็ดน้ำบนหน้าด้วยผ้าขนหนู เธอเอนหลังบนเก้าอี้เลาจน์ ผมนั่งลงข้างๆ สายตาเราเจอกันในแสงไฟโซเดียมสีทองริมสระ
"ขึ้นมาชมวิวที่ระเบียงห้องผมไหม?" เธอถามเองก่อน ผมแทบไม่เชื่อหู แต่พยักหน้า
ห้องเธอตกแต่งสวยมากอย่างที่คาด มีต้นไม้เล็กวางรายรอบระเบียง วิวตึกกรุงเทพยามค่ำสวยงาม เธอเปิดไวน์ขาวเย็นๆ มาให้ เราบิลซิปกันที่เก้าอี้เล็กสองตัว
ผมไม่อยากบอกรายละเอียดทุกอย่าง แต่คืนนั้นผมได้รู้ว่าชุดว่ายน้ำสีดำของเธอถอดออกยังไง ได้ยินเสียงเธอในความมืดของห้อง ได้สัมผัสผิวที่อบอุ่นหลังออกมาจากน้ำเย็น และได้รู้ว่าเธอเป็นคนที่ไม่ใช่แค่สวยแต่ยังกล้าหาญในแบบที่ผมชอบมาก
วันรุ่งขึ้นผมเจอเธอในลิฟต์อีกครั้ง เธอยิ้มแบบเงียบๆ ผมยิ้มกลับ ไม่มีคำพูดอะไรเกินกว่านั้น แต่มันก็เพียงพอแล้ว สำหรับคนที่อยากหาอะไรดูเพลินๆ หลังจากคืนแบบนั้น เขาไปเปิด ดูหนังเอ็ก ต่อแทน แต่สำหรับผม ความทรงจำในคืนนั้นนิ่งอยู่ในหัวไม่ไปไหนแล้ว
