แตกนอก

ผมไปนั่งบาร์เดิมทุกวันศุกร์ตั้งแต่สองเดือนก่อน บาร์เล็กๆ ย่านทองหล่อ ไม่หรูหรา แต่มีนักร้องสาวที่ร้องดีมาก เสียงเธอชื่อ มาย อายุ 25 ปี เสียงทุ้มนุ่มผิดกับรูปหน้าที่ดูไม่เกิน 22

ผมนั่งตรงมุมซ้ายสุดทุกครั้ง ดื่มเบียร์ฟังเพลง บางคืนเธอจับตามองผมนิดๆ ตอนร้องเพลงช้า แต่ไม่เคยชัวร์ว่าคิดไปเองหรือเปล่า

คืนวันเสาร์นั้นบาร์ไม่ค่อยมีคน ฝนตกเลยทำให้คนออกมาน้อย เธอร้องสามเซ็ตเสร็จตอนเที่ยงคืนครึ่ง คนส่วนใหญ่ทยอยกลับ เหลือแค่ผมกับโต๊ะสุดท้ายอีกสองสาม

"เฮ้ คนนั่งมุมซ้าย" เธอพูดใส่ไมค์แล้วหัวเราะ "คุณมาทุกอาทิตย์เลยนะ สั่งดริงค์ให้ฉันได้แล้วล่ะ"

ผมยกมือสั่งให้บาร์เทนเดอร์ส่งให้เธอหนึ่งแก้ว เธอพยักหน้าขอบคุณ แล้วก็ร้องต่อเพลงสุดท้ายของคืน Slow version ของเพลงเก่าที่ผมชอบมากด้วย

หลังจากโต๊ะสุดท้ายจ่ายเงินกลับไป ผมกำลังจะลุกเธอก็เดินมาทางผมก่อน ถือแก้วเบียร์ที่ผมส่งไปอยู่ในมือ นั่งลงตรงข้าม

"ขอบคุณนะ" เธอพูด "ที่จริงชอบคอนเนคชั่นกับคนในห้องตอนร้องเพลง แต่ส่วนใหญ่คนไม่ค่อยสนใจก็เลยชอบมองคนที่นั่งฟังจริงๆ"

เราคุยกันนานมาก เรื่องดนตรี เรื่องชีวิต เรื่องบาร์นี้ที่เธอร้องมาเกือบสองปี บาร์เทนเดอร์เก็บโต๊ะไปเงียบๆ จนเหลือแค่เราสองคนกับไฟสลัวๆ

เธอชวนผมไปนั่งท้ายเวที ที่ตรงนั้นมีโซฟาเก่าและกีตาร์อะคูสติกพิงผนัง เธอหยิบขึ้นมาดีดเบาๆ ร้องเพลงช้าให้ผมฟังแค่คนเดียว เสียงในระยะใกล้มันต่างจากในไมค์มาก อบอุ่นกว่า ใกล้กว่า

ความที่เราอยู่ใกล้กัน ไหล่แตะไหล่ เสียงเพลงค่อยๆ เงียบลงจนเธอวางกีตาร์ลง สายตาเจอกันในที่แสงน้อย และทุกอย่างก็เป็นธรรมชาติมาก

ผมไม่รู้จะเรียกอะไรดีกับสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้น แต่มันดีมากในแบบที่ไม่ต้องการคำอธิบาย สำหรับคนที่อยากระลึกถึงภาพแบบนั้นอีก มักจะลองค้นหา คลิปหลุด แต่ผมว่าความทรงจำที่แท้จริงนั้นดีกว่าสิ่งที่หน้าจอให้ได้เสมอ