บิลเลียด

เพื่อนพาไปบาร์บิลเลียดย่านเอกมัยตอนสามทุ่ม บารที่มีโต๊ะสิบสองโต๊ะ แสงสลัว เพลงไม่ดังเกินไป ผมไม่ค่อยเล่นบิลเลียดเลยนั่งดูเพื่อนแข่งก่อน

ตาข้างโต๊ะผม มีสาวคนนึงเล่นอยู่คนเดียว เธอชื่อ เบล อายุ 24 ผมยาวมัดหางม้า ใส่เสื้อขาวแขนยาวและยีนส์สีเข้ม เล่นเก่งมากสังเกตได้ตั้งแต่ท่ายิง ไหล่ตรง ก้องNaturally เจาะลูกเป้าทุกทีแทบไม่พลาด

"เล่นด้วยได้ไหม?" ผมเดินไปถามเธอตรงๆ เธอมองผมประเมินสักพัก แล้วก็พยักหน้า "ไม่เก่งนะอย่าน้อยใจ"

ผมแพ้ทุกเกม เธอตีได้แม่นมาก แต่เธอก็แนะนำด้วย บอกว่ายืนแบบนี้ จับไม้แบบนี้ เวลาเธอมาสาธิตให้ดูก็ยืนข้างๆ เอามือจับไม้เดียวกับผม เธอไม่ระวังระยะเลยมาใกล้มากทุกครั้ง

"ท่านี้ดีกว่า เห็นไหม?" เธอปล่อยมือแล้วผมก็ยิงตามท่าที่เธอสอน ลูกเข้า เธอปรบมือเบาๆ ผมดีใจเกินเหตุสำหรับแค่ลูกบิลเลียดลูกเดียว

เราเล่นกันจนเพื่อนผมบอกจะกลับก่อน ผมบอกให้ไปเลย ยังไม่อยากไป เธอหัวเราะ "ยังเล่นต่อเหรอ?" ผมบอกว่าแพ้แล้วยังไม่ยอมแพ้

พอบาร์เริ่มเงียบลงตอนเกือบห้าทุ่ม เธอเก็บก้านไม้แล้วมาสั่งเครื่องดื่มที่บาร์ ผมก็ไปนั่งข้างๆ โดยอัตโนมัติ เราดื่มและคุยกันเรื่องที่เธอเล่นบิลเลียดมาได้ยังไง เธอหัดมาตั้งแต่มหาลัยเพราะหอพักใกล้บาร์

ก่อนบาร์ปิด เธอถามว่า "ขึ้นมาดูวิวข้างบนไหม? ดาดฟ้าที่นี่สวยนะ" ผมพยักหน้าทันที

บนดาดฟ้าลมพัดเย็น วิวออกไปเห็นถนนเอกมัยไฟกะพริบรถวิ่ง เธอเอนหลังบนราวแล้วมองผม "แพ้ทุกเกมแต่ยังอยู่" เธอพูดแล้วยิ้ม ผมยิ้มกลับ "เพราะแพ้แล้วได้อยู่คุยกับเธอ คุ้มกว่า"

คืนนั้นผมกลับบ้านตีสาม ไม่ได้คิดเรื่องชนะแพ้อีกต่อไป บางคนดู xhamster หาความตื่นเต้น แต่ผมได้มันมาจากโต๊ะบิลเลียดในคืนนั้นเอง